Müzisyen

İsveçli-Türk bir caz müzisyenidir ve bar sahibidir. Stockholm'de büyümüştür ve 1990'dan beri New York'ta yaşamaktadır. Çeşitli müzisyenlerle ve kendi projeleri/gruplarıyla, Wax Poetic, Love Trio, Our Theory, I Led Three Lives, Wonderland ve Istanbul Sessions olarak performans sergilemiş ve kayıtlar yapmıştır. Bu grupların çoğu, 2002'de Manhattan'ın Lower East Side'ındaki Avenue C'de açtığı kulüp Nublu sayesinde oluşmuş veya canlanmıştır. Kulüp o zamanlar yoğun bir soylulaştırmanın eşiğindeydi. Müzisyenler ve DJ'ler için bir merkez haline geldi. Manhattan'da bir kulüp olması nedeniyle Afrika, Karayipler ve Brezilya müziği de Nublu karışımının bir parçası haline geldi ve kulüp Çarşamba gecesi Forro in the Dark Brezilya seanslarıyla tanındı. Sahnenin anahtarı, uzun süredir şehir merkezinde bulunan Conduction'ın yaratıcısı Butch Morris'ti. Erşahin, 90'ların sonlarında farklı Morris projelerinin bir parçası oldu. Nublu başladığında, Morris'in Conduction yöntemlerini Nublu duyarlılığına uygulayacak yeni bir proje tasarladılar. Sonuç Morris için yeni bir yöndü; Nublu Orkestrası bağlamında sesine daha fazla beat ve elektronik müzik katmaya başladı. Topluluk, kulübün kimliğinin büyük bir parçası haline geldi.

Erşahin'in ailesi müzisyen değildi, ancak Stockholm köklü bir caz ve müzik merkezidir. Abisi ve ablaları onu rock'tan caza, bossa nova'ya ve dünya müziğine kadar kendi neslinin müziğine maruz bırakan plaklar getirdiler. Erşahin 14 yaşındayken öncü Jamaikalı DJ/toaster U-Roy'un eserlerini içeren bir reggae derleme albümü satın aldı. Sesin heyecanı, bir müzisyen olarak yönünü doğruladı. Bu erken tutku, Erşahin'in sonunda U-Roy ile Love Trio in Dub albümünde kayıt yapmasına yol açtı. Ergenlik döneminde Erşahin, müzik ufkunu genişletti ve punk, hip-hop, reggae ve dub gibi daha marjinal seslere yöneldi. Erşahin ergenlik döneminde kendi kendine saksofon çalmayı öğrenmeye başladığında, hayallerini gerçekleştirmek için A.B.D.'ne taşınması gerektiğini biliyordu.

Ergenliğinin sonlarında A.B.D.'ne vardığında, 1986'da Boston'daki Berklee Müzik Okulu'na kısa bir süre kaydoldu. Ancak müzikle aktif olarak ilgilenme isteği, bir derecenin öneminden daha ağır bastı. 1990'ların başında Erşahin, o zamanlar hala yeraltı yaratıcılığının merkezi olan East Village'da yaşıyordu. Şehirdeki ilk on yılında Erşahin, saksofon ustaları Joe Lovano ve John Purcell ile çalıştı ve efsanevi trompetçi Eddie Henderson, Larry Grenadier, Wallace Rooney, Kevin Hays, Ben Allison, Jeff Ballard, Cindy Blackman ve daha birçok müzisyenle çeşitli kulüplerde çalarak caz becerilerini geliştirdi.

Erşahin, 10 yıl boyunca Sweet Basil caz kulübünde çalıştı ve burada pazar brunch'larında çalan bir grup kurdu. Erşahin, Sweet Basil'de hem bir üçlü hem de bir dörtlüye liderlik ederek deneyim kazandı ve uluslararası caz festivallerinde sahne almaya başladı. Erşahin, 2002'de Avenue C'de Club Nublu'yu açtı. Nublu, Lower East Side'ın soylulaştırma öncesi bilindiği özgür ruhlu son dayanak olarak kabul edilir. Basit bir kulüpten daha fazlası olan bu yer, dünya çapında kültürlerarası, keşfedilmemiş ve çok disiplinli müzikle ilgilenen müzisyenler için bir atölye ve yetiştirme alanı olarak tanındı.

Cumartesi brunch setlerini Sweet Basil'de modern caz icra ederek yapan Erşahin, San Francisco'daki Golden Horn adlı küçük bir bağımsız plak şirketinin dikkatini çekti ve onlar için iki albüm kaydetti. İlk albümü "Our Song" (1997) adını taşıyordu ve Eddie Henderson, Doug Weiss, Jon Davis ve Kenny Wollesen'ı içeriyordu. ("Our Song" ilk olarak Türkiye'de "She Said" olarak yayınlandı.) Erşahin'in ikinci albümü "Home" (1998), basçı Larry Grenadier ve davulcu Kenny Wollesen'ın yer aldığı bir üçlü albümdü. Eleştirmenler tarafından sesi "post-bop" olarak tanımlandı ve orijinal besteleri için övgüler aldı.

Ancak 1990'ların sonlarındaki New York'un kozmopolit, sinirli atmosferi Erşahin'in yaratıcılığını yeniden yönlendiriyordu. 2000 yılı, müziğe yaklaşımında yeni bir yaklaşımla iki albüm yayınlamasıyla önemli bir değişim yılı oldu. "Virgo"da, davulcu Brian Blade, piyanist Jon Davis, basçı Larry Grenadier ve vokalist ve elektronik sample çalıcısı Val Jeanty'nin karışımına politik hip-hop şairi Saul Williams'ı ekleyerek ses ve sözlerle yeni bir şekilde çalıştı. 1990'ların sonlarında, uzun soluklu bir proje haline gelecek olan "Wax Poetic"in ilk aşaması da Atlantic Records ile yapılan bir anlaşmayla yayınlandı. Grup, Lower East Side'daki gece geç saatlerdeki mekanlarda, özellikle Avenue B'deki uzun soluklu Save the Robots'ta çalmayı geliştirmişti. İlk Wax Poetic albümü, Erşahin'in yeni yönünü, spoken word ve trip hop tekniklerini sergiliyordu. Norah Jones, iki yıl boyunca grubun solistiydi ve yayınlanan ilk kayıtlı şarkısı, Wax Poetic'in ilk kendi adını taşıyan albümündeki "Angels" idi. İlk olarak 2000 yılında Atlantic Records'ta yayınlanan albüm, 2013 yılında Nublu Records'ta yeniden yayınlandı. Bu albümdeki diğer müzisyenler Arto Tunçboyacıyan, Marlon Browden, Eddie Henderson, Kurt Rosenwinkel ve Guyora Kats'tı.

Nublu kulübünün açılışından 2 yıl sonra 2004'te yayınlanan "Wax Poetic Nublu Sessions", aynı zamanda kulübün canlı şovlarının ve efsanevi doğaçlamalarının heyecanı ve spontane enerjisinin bir zaman kapsülüydü. Wax Poetic'in bu enkarnasyonu, soul-caz divası Norah Jones, N'Dea Davenport, Saul Williams, Marla Turner ve Türk şarkıcı Nil Karaibrahimgil gibi güçlü seslere sahipti.

Erşahin, 2002'de yayınlanan atmosferik albümü "Harikalar Diyarı"nda Türk müziğinin modal dokularına daha özel bir şekilde daldı. Wonderland'de ayrıca üçüncü nesil Türk klarnet virtüözü Hüsnü Şenlendirici'nin sesi de yer alıyor. Bu kayıt, o zamanlar bilinmeyen ve daha sonra ünlü olan dört yükselen sanatçıyı içerdiği için Türkiye'de özellikle önemli bir yayın oldu: Hüsnü Şenlendirici ve vokalistler Nil Karaibrahimgil, Bora Uzer ve kayıt sırasında 14 yaşında olan Dilara Sakpınar. Geleneksel 'dünya müziği' ile elektronika ve dans ritimlerinin harmanlanması Türkiye'de yeniydi ve kaydı son derece başarılı ve etkili hale getirdi.

Erşahin, yaratıcı Nublu topluluğunun sesini yakalamak için 2005'te Nublu Records'u kurdu. İlk yayınları arasında Wax Poetic adı altında üç yayın vardı; ancak o dönemde grup aktif değildi ve Erşahin, farklı ülkelerdeki yerel müzisyenlerle yaptığı deneyler için bu adı benimsedi. Sonuç kavramsal bir üçlemeydi: "Kopenhag" (2006), "Brezilya" (2007) ve "İstanbul" (2007).

Bir sonraki Wax Poetic yayını olan "On A Ride" (2012), Erşahin ve İsveçli pop yapımcısı Klas Wikberg arasındaki bir karşılaşmaydı. Wax Poetic, 2013 yılında Nouvelle Vague ve Thievery Corporation'dan Rob Garza'nın remikslerinden oluşan "Tonight" adlı albümü yayınladı. Erşahin, The Strokes grubunun son iki albümünü üreten yapımcı Gus Oberg ile çalışarak Wax Poetic'in bir başka versiyonunu daha başlattı.

Nublu Club'ın yaratıcı potasından birçok proje daha çıktı. Erşahin, Kaliforniyalı basçı Jesse Murphy (The Brazilian Girls ile çalmaya devam etti) ve Tom Waits ve John Zorn ile çalan davulcu Kenny Wollesen ile birlikte Love Trio'nun bir parçası olarak iki albüm yayınladı. Doğaçlama üçlüsü, Erşahin'e reggae ve dub'daki köklerini, turntablism ve dub'ın bir nesilde ilham verdiği yeni electronica ile dans müziğiyle harmanlanmış şekilde keşfetme fırsatı verdi. Nublu Records'ta iki albüm yayınladılar, Erşahin'in uzun zamandır birlikte olduğu efsanevi trompetçi Eddie Henderson, vokalist Marla Turner, Kenny Wollesen, Brazilian Girls basçısı Jesse Murphy ve DJ Logic'in katkılarıyla "Love Trio" (2003); ve "Love Trio in Dub with U-Roy" (2006). The Brazilian Girls'ten Sabina Sciubba ve Marla Turner'ın sesleri de bu albümde yer alıyor.